W ramach akcji "Szkoła Pamięta" w bursie zorganizowano wystawę poświęconą obozowi koncentracyjnemu na Majdanku. 

3 listopada 1943 r. w niemieckim nazistowskim obozie koncentracyjnym na Majdanku doszło do wymordowania niemal wszystkich więźniów żydowskich tego obozu i jego podobozów w Lublinie przy ul. Lipowej i na tak zwanym Flugplatzu przy ul. Wrońskiej (na terenie Państwowych Zakładów Lotniczych – dawniej fabryki samolotów E. Plage – T. Laśkiewicz).

Było to jedno z najbardziej wstrząsających wydarzeń w historii Majdanka, a jednocześnie stało się największą egzekucją w dziejach niemieckich obozów koncentracyjnych. Esesmani i niemieccy policjanci, wspomagani przez aparat służby bezpieczeństwa w Lublinie zorganizowali i przeprowadzili masowy mord w ramach tzw. akcji Erntefest („Dożynki”).

Wczesnym rankiem w dniu egzekucji obóz został otoczony przez jednostki Waffen SS, oraz funkcjonariuszy niemieckiej policji porządkowej i policji b. Esesmani z Majdanka mieli zająć się oddzieleniem więźniów żydowskich od pozostałych osadzonych i doprowadzeniem ich na miejsce egzekucji.

Na punkt zborny dla skazańców wyznaczono pole V, z którego więźniowie nieżydowscy mieli zostać przeniesieni na pole IV. Ich ewakuacja nastąpiła w momencie, gdy na V pole wprowadzano pierwsze grupy ofiar. W tym czasie na pozostałych polach więźniarskich odbywał się apel, podczas którego Żydów gromadzono przy bramach wyjściowych z pól, a następnie w kolumnach odprowadzano ich na pole V. Tam, w baraku położonym w południowo-wschodnim narożu pola, skazańcy zmuszeni byli rozebrać się, po czym gnano ich przez wycięty w ogrodzeniu pola V otwór do przygotowanych wcześniej dołów. Na miejscu musieli kłaść się twarzą do ziemi, po czym członkowie komanda egzekucyjnego stojący na brzegu rowu zabijali ich strzałem w tył głowy lub kark. Gdy zwłoki wypełniły w całości dno rowu następnym więźniom nakazywano układać się na plecach zabitych. Ich ciała tworzyły kolejne warstwy, aż do wypełnienia dołu po brzegi.